Yolculuktur Dua

“Eğer duanız olmasa Rabbimin katında ne ehemmiyetiniz var” buyuruyor, Rabbi Rahimimiz. Ardından “bana dua edin size cevap vereyim” derhatır ediyor yüreğimiz, Ezeli Kelamın sayfaları arasında ki seyahatinde.

Dua eden insan anlar ki; beni işiten bir Zat var!

Dolayısıyla bahsi geçen insan o Zatın onu işittiğini bilir, gördüğünü bilir, beslediğini bilir, sevdiğini bilir, her ihtiyacı ile tek tek ilgilendiğini bilir, hacatını tek tek tedarik ettiğini bilir, açlığında karın midesini doyurduğunu bilir, karın midesini doyurduğunu bildiği gibi akıl, kalp, ruh, hayal, hafıza vesair midelerini doyurduğunu da bilir ve hakeza…

Sabık ifadelerde ki bilmekten maksat; insan Rabbi Rahimin isimlerinden, fiillerinden, sıfatlarından geçen bir yolculuğa namzet olduğu gibi en nihayetinde Rabbi Rahimin zatına vasıl olur.

Dua mühimdir mühim olmasına da, zorda kalmışların ve muztar olanların duası daha bir mühim ve tesirlidir.

Yunusvari gece vakti, denize atılmış fakir ve kalbi kırılmış bir biçare; tahta parçası üzerinde, kocaman dalgaların arasında ettiği duanın neticesinde sahili selamete çıkar.

Dua bir yolculuktur adeta. Kör, sağır sebeplerden hakiki tesir edene ulaşan nihayetinde tatlı esintiler ve lahuti kokular bırakan yorucu bir yolculuk.

Yolculuğa namzet olan nihayet bir bilmek daha bulur ki; belki hepsini, bütün bilmekleri tazammun eden yolculuğun masrafına kat kat yetecek ve değecek olan nadide bir parça; o da duaya, duama, duamıza cevap veren Zat bütün mahlukatın hakimidir. Öyle ise bütün mahlukatın dahi halıkıdır yani yaratıcısıdır.