ERSİN ACAR

Mevcudatın tamamı vazifelerini yerine getirmek için canla başla çalışıyor. Adeta kemale ulaşmak adına birbirleri ile yarışıyor ve verilen vazifeleri emir tekrarına bile lüzum kalmadan yerine getiriyor. Zehirli sinek bal yaparken, elsiz böcek ipeği üretirken, güneş ısıtırken, kamer ışıtırken, dünya dönerken; başkalarının ne yapıp ne yapmadığına aldırmadan hareket ediyorlar. Kesretle yaratılanlar vazifelerini coşku ile yaparken; yalnız başına dünyanın sobası olan güneş ve lambası olan kamer ve durmadan dönen ve dönmekle beraber hayat sahiplerine eşsiz sofralar sunan dünya; gaflete dalmış aşıkların, avanelerin, divanelerin; “yeter artık dönme, doğma, ışığını kapat” gibi nidalarına aldırmıyorlar bile. Gel gelelim mevcudatın içinde işini aksatan bir tek varlık var; o da nisyana müptelâ olan insan. Mevcudata müdahale yetkisi verilen insan, kendisine vedia bırakılan cihazat ve donanımları ya atıl bırakıyor ya da boşa çalıştırıyor. Bunlar yetmezmiş gibi bir de vazife başında olan diğer ...

Henüz kendi ihtiyaçlarına cevap veremezken alemin maddi ve manevi çalkantılarına çenesi düşen insan size de bir tiyatro sahnesine şahitlik hissini uyandırmıyor mu? Ademoğlu maddeten ve manen o kadar çok muhtaç yaratılmış ki birde yetmezmiş gibi sırtına yüklediği dünya umurları ve alakaları insanı ister istemez aşağılara, esfeli safiline doğru sürüklüyor. Eksik tanımlamalar, yanlış zaviyeler hayat denilen paha biçilmez serüveni ayaklar altına aldığı su götürmez. Hızla akıp giden zamana inat bir an duraksayıp o kısacık vakitte kendi aynasına bakan insan eminim dehşete kapılacaktır. Çünkü başladığı nokta ile geldiği yer arasında dağlar kadar fark olması ile beraber, hedef ve gayeleri ile geldiği nokta arasında ki fark ummanlar olmuş. Ne için yaratıldığı ve neye hizmet etmesi gerektiğini hesaba dahil etmedim bile… Değişim ama tekamüle doğru bir değişim arzusunda olan   ve cüzi ihtiyarisini kullanma salahiyetini hala elinde bulunduran ve henüz aklını kaybetmemişler için elbe...